ALEVİLİK NEDİR ?

Alevilik ; İnsanı merkezine koyan, (İnsanı merkez alan) Anadolu'ya özgü, eşi ve benzeri olmayan bir felsefe, bir inanç, bir yaşam biçimi, bir kültür, bir öğreti ve hatta bunların tümünü de aşan bir toplumsal olgudur.
Alevilik Orta Asya, Ön Asya, Orta Doğu ve Mezopotamya kökenli birçok din, inanç, ve öğreti ve kültür mirasının, Anadolu'da uzun bir süreçte, değişik sos yo-ekonomik ortamlarda yeniden yapılanmasıyla oluşmuş, bağdaştırmacı, (senkretik) ve kamu tanrıcı (panteist) bir inanç sistemi, kültür, yaşam biçimi ve felsefesidir.

"Her şey eşittir ve birdir," anlayışıyla doğada / evrende varolan "varlıkların birliği" felsefesini savunan Alevilik tarihsel ve toplumsal bir olgu, bir gerçeklik olan Aleviliği tek bir din ya da inanç yapısı içinde düşünmek ve yorumlamak olanaklı değildir. Çünkü, Alevilik kendine özgü bir inançtır.

Alevi felsefesi, maddi olan "ben" ile ideal olan "ben" arasındaki ilişkinin tasarımını yapar ve açıklamaya çalışır. Kabul ettiği hoşgörü, insancıllık (hümanizm) ve "her şeyde birlik" arayışı ve anlayışı nedeni ile de evrenseldir.

Alevilik bu dünyayı, insanı sosyal toplumu, gelişimi, değişim ve eşit paylaşımı, aydınlanmayı esas alır.

İnançlarının tüm gerekleri ve ritüellerini, ibadet biçimi olarak kabul ettikleri "cemlerde", "cem" leri de "cem evleri" nde dedelerin önderliğinde gerçekleştirirler.

Sonuç olarak ; Alevilik tanrıyı, evreni ve insanı kendince algılama ve yorumlama biçimidir

BOZATLI HIZIR

Anadoluda oluşan Hızır kültürünün kaynağı Hızır (Hıdır) Peygambere dayanır. Hızır Arapça Al-Hazır, Al-Hızır (Yeşillik) anlamında bir sıfat olmakla beraber; bir Peygamber, Nebi, Veli yada bir ulu kişi olarak anılır. Genellikle ismi İLYAS peygamberle beraber söylenir. Buda Hızır-İlyas zamanla “Hızır-Ellez” veya “Hıdrellez” şeklinde yerleşmiştir.

Hızır inanışının önce Mezopotamya da ortaya çıktığı, buradan Yahudi geleneklerine ve inancına girdiği, oradan da gerek Hıristiyan gerekse Müslüman inancına geçerek önemli oranda yayıldığı görülmektedir.

Hızır’ın temel özelliği, Abı Hayat’ı (Bengi su) içerek ölmezlik mertebesine ulaşmasında yatar. İnsanoğlunun ölüm karşısındaki çaresizliğinin ve arayışının bir sembolü olan Hızır, orta doğu mitolojisinin temel unsurlarından biridir. İnanç alanında oluşturduğu bu olgu halk arasında çok canlı ve güçlü tutulmakta. Kendisine tanrı tarafından batın bilgisi (Ledün ilmi, Hakikat ilmi, gerçek ilim) verilerek Hz. Musa’yı eğitmekle görevlendirilmiş, Tasavvuf ehli tarafından “gerçek bilgiye” sahip olmuş “Yetkin insanın (insan-ı kamilin) simgesi sayılmıştır. Halk arasında ise dar zamanlarda imdada yetiştiğine inanılan bir peygamber, eren olarak kabul edilmiştir.

Söylenceye göre: Hızır Aleyhisselam, İlyas Aleyhisselam ve İskender-i Zülkarneyn birlikte Abı Hayat-ı aramaya çıkmışlar. Bir süre sonra karanlıklar ülkesine dalmışlar. Hızır ve İlyas ölmezlik suyunun kaynağını bulup içmişler fakat İskender’e söylememişler.

İslam Sufi’leri içerisinde Hızır genellikle “Veli” sayılmıştır. Hızır Mutasavvuflar arasında “Mürşit” pozisyonundadır. Yani insanları aydınlatan biri sayılır. Hızır’ın içtiği Abı Hayat ise tasavvufta “bilgi, irfan, feyiz, neşe, aşk, vuslat, söz ve şiir” anlamına gelecek biçimde kullanılmıştır.

Halk arasında inanışa göre ise; Hızır her konuda her şeyi bilen birisidir ve yeryüzünde tanrının bir nevi vekilidir. Hızır ve İlyas sağdır. Yaşamaktadır. Hızır karada, İlyas denizde yardıma muhtaç olanlara, zor durumda kalmış olanlara yardım ederler. İmdat isteyenlerin imdadına yetişirler. Hızır ve İlyas yılda bir kez (6 Mayıs hıdrellez gününün gecesi) bir gül ağacının dibinde buluşurlar.

Hızır ve İlyas inancı Alevi düşüncesine ve inancına en yoğun biçimde girmiştir. Öyle ki Hızır’ın adına atfedilen “Hızır Orucu” tutulur ve dördüncü gün bayramlaşılır. Hızır orucunun son gününde özellikle cem ayinleri yapılır. O gece bir bezin veya tepsinin üzerine un konulur ve Hızır’ın gelip bu una dokunarak bir işaret bırakması beklenir. Çünkü Hızır’ın uğradığı eve bereket, sağlık ve düzen gelir. Böyle inanılır. Eğer sabah kalkıldığında un üzerinde bir iz veya işaret görülürse o undan kömbe yapılır (Halk arasında buna niyaz yada lokma denir.) ve çevreye dağıtılır. Kömbeyi istisnasız her ve yapar ve dağıtır.

Buna “Hızır Lokması” denilir. Hızır’ın un üzerine iz ve işaret bırakarak onurlandırdığı ev sahipleri gücü yetiyorsa mutlaka kurban keser ve çevreye dağıtırlar. İnanışa göre Nuh peygamberin gemisi fırtınaya tutulmuş, halk feryat edip “Yetiş ya Hızır; bizi kurtar!” diyerek dua etmişler. Duaları Allah tarafından kabul olunarak, fırtına dinmiş. İşte o zaman yüce Allah’a ‘üç gün oruç’ adamışlar. Bu oruç o günden bu güne kadar aynı inançla tutulmaktadır.

Hızır orucu, eski takvim (rumi) aylar hesabına göre 31 Ocak ile 2 Şubat arasında (3 gün) tutulurdu. Ancak, bu ayları şimdi kullandığımız miladi takvime çevirirsek, 13-14-15 Şubat günlerine gelmektedir. Oruç bu günlerde tutulur

MUHARREM ORUCU

Bilindiği üzere Aleviler/Alevilik asırlardır baskı altında tutulmaktadır/lar. Bu baskıların sonucu Alevi toplumu kendi değerlerine yabancılaşmış, kendini inkar noktasına gelmiştir/getirilmiştir. Bizim en büyük amaçlarımızdan biriside, Alevileri Alevilikle buluşturup, öz kaynağına dönüşü sağlamaktır. Asırlardır baskı altında tutulan bir inancı gün yüzüne çıkartıp, özgürleşmesini sağlamak sanıldığından da zordur. Kaldıki baskılar ve asimilasyon devam etmektedir. Bütün olumsuzluklara rağmen, bizler Aleviliği yaşamsal kılmaya devam edeceğiz. Tıpkı İmam Hüseyin gibi.

Alevilere yapılan her sindirme, katliam, baskı beraberinde bir de direniş getirmiştir. Bunların en önemlilerinden biriside Muharrem Orucu'dur. Muharrem orucu, Kerbela çölünde şehit edilen İmam Hüseyin ile -her on ikiside şehit edilerek şehadete ulaşan- On İki İmamlara saygı, bağlılık ve anılarını daha canlı kılmak için tutulmaktadır. Bazı araştırmacılara göre ise, Muharrem Orucu'nun tarihçesi daha eskidir.

Her halükarda, Alevilere un utturulmak istenen değerlerin, geleneklerin, törelerin, rituellerin anlamı çok derindedir. Bu anlamda ne kadar basitmiş gibi gösterilirse gösterilsin, ne kadar çağ dışı olarak anlatılırsa anlatılsın bu gelenekleri sürdürmek, bu değerleri anmak, yad etmek bir insanlık görevidir. Çünkü Kerbela'da susuz bırakılarak katledilen sadece Hz. Peygamberin torunu, Hz. Ali'nin oğlu İmam Hüseyin değil. O bela çölünde katledilen insanlıktır! Ve yine Kerbela da direnende insanlıktır. Bu direniş mirası sadece Alevilerin değil, bütün insanlığındır. Kerbela'da zalime karşı boyun eğmemek var. Ne pahasına olursa olsun insanlıktan taviz vermemek var. Kimsenin bunu basitleştirmeye, alay etmeye, küçük düşürmeye hakkı yoktur. Bu anlamda bütün insanlığı, İmam Hüseyin ve On İki İmamları anmaya ve anlamaya davet ediyoruz. Ve yeryüzünde bir daha kerbela'lar yaşanmamasını diliyor, yaşanmaması için birlik olmaya çağırıyoruz.

MUHARREM ORUCUNUN BAZI ÖZELİKLERİ :

Muharrem orucu boyunca düğün, nişan ve benzeri eğlenceler yapılmaz, içki içilmez, su içilmez (sulu yiyecekler yenir) cinsel ilişkide bulunulmaz. Alevi birliğinin parçalanması neticesinde Muharrem Orucu, bölgeden bölgeye farklılıklar göstermektedir. Bu sebepten dolayı insanların kendi bölgelerinde tutulan şekliyle tutmalarında bir sakınca yoktur. Tabii genel kurallara uymak şartıyla.En önemli unsur; niyettir. Niyette arınma varsa biçimsel kurallar geçerliliğini kendiliğinden yitirir.

Muharrem Orucu ve Aşure :

Yası Matem, Mahi Muharrem orucu, Kurban Bayramı'nın başladığı gün dahil, yirmi (20) gün sayılır ve yirmibirinci gün olan güne denk gelir. Onbir gün tam tutulur, Onikinci gün; güneşin doğması ile beraber “Aşure” pişirilmeye başlanır. Aşure piştikten sonra aile efradına ve yakınlara birer kepçe ayrılır. Niyet tutanlar pişirilmiş aşure ile orucu açarlar ve o gün bir tam gün sayılır. Diğeri aşureyi bittiği yere kadar komşulara dağıtır. Aşure yaparken bütçe zorlanmaz. Yıl içinde evin anası her aldığı yiyecekten birer avuç tasarruf ederek aşure gününe kadar malzemeyi hazırlar ve o malzeme ile aşureyi yapar. Böyle hazırlık görmeyen aileler de evinde bulunan malzeme ile aşureye katılım yapar. Bu aşure dağıtılmaz, lokmacı elindeki kepçe ile her gelene birer kepçe verir. O mahalledekiler de aynı aşure ile orucunu açarlar.

Aşurenin önemi :

Ahlak, hak, hukuk, ilim, irfan gören ve onlara değer veren, Tanrı’yı özünde bilen mümin eren-enbiya ve alimlerin düşünce ve inançlarından dolayı yapılan zulüm, katliam, zehirleme öldürme, kesme, yüzme, hançerleme, yakmadan dolayı, o insanlara karşı olan vefa borcu, yas-ı matemi, onları anma ve onların kişilikleri ile topluma bıraktıkları aydınlığı anımsama, onlara yapılan zalimlikleri kınama ve böylesi olayların bir daha olmamasını dilemektir.

Oniki İmamdan Hz. Ali ile Hz. Hüseyin’i şehit ettiler. Sekiz imamı da (İmam Hasan, Zeynel Abidin, Muhammed Bakır, Caferi, Sadık, Musa-i Kazım, Ali Rıza, Muhammed Taki, Ali Naki, Hasan el Askeri) İmam Mehdi sahip zaman da onbir yaşında iken sır oldu.

Ayrıca; Hallac-ı Mansur asıldı, Nesimi yüzüldü, Fazlı hançerlendi, Pir Sultan asıldı, Ondört Masum Pak şehit edildi, otuzyedi can yakıldı, ve bunlar gibi kültürümüze hizmet verip de bu uğurda can veren tüm sevdiklerimizin yoluna düşüncesine ve uğradıkları zulümleri kınama ve bu tür olayların bir daha olmamasını dileyerek oruç tutuyoruz.

Neden her yıl belli bir tarihte orucu tutmuyor da her yıl on gün önce tutuyoruz. Bilimsel açıdan dünya güneşin etrafında 365 gün 6 saatte dönüyor bu miladi takvime göredir. Hicri takvime göre de dünya 360 gün 49 dakikada güneş etrafında döner. Ay ise dünyanın 366 uydusudur ve dünyanın etrafında bir ayda dönüşünü tamamlar ve yılda Oniki kez dünya etrafında döner ve yılda on güne yakın erken bu dönüşü tamamlıyor. Onun için dini bayramlarımız, iki takvim farklılığı, dünya eksenin eğikliği ve ayın yılı on gün önce kutlanır.

Mahi Muharrem orucumuz da kurban bayramının uydusu olarak kabullenmiş ve kurban bayramı günü dahil 20 gün sayıp 21’inci günü tutarız.

Oruç nasıl tutulur?

Sağlığı yerinde ise oruç süresince, güneş batımı ile oruç açılır, normal açlığı telafi edilince, ertesi günü güneş batıncaya kadar aç susuz durulur. Muharrem süresince, düğün yapılmaz, eğlence olmaz, baş kesilmez, eşler arası ilişki olmaz, can incitilmez, et yenmez, Kumru, Hüsniye, Buyruk ve bu kültüre hizmet verenlerin kitapları, tarihi, kültürel kitaplar okunur. Oniki İmamlar ve diğer aydınlara yapılan insanlık dışı olaylar, birbirlerine anlatılır. Sağlığı yerinde olmayan orucu tutmaz ama diğer yapacakları görevi yerine getirir. Oruç tutmuş kadar makbul olur. Amaç, kötülük yapmak değil, yapılacak kötülüklerin zulümlerin ve katliamların bir daha tekerrür etmemesini sağlamaktır.

Dede, Zeynel Abidin Ocağı

ONİKİ İMAMLAR

Aleviler, Hz. Muhammed'in hakka yürümesinden sonra müslümanlara önderlik etmesi gereken kişilerin Ehlibeyt soyundan olmaları gerektiğine inanırlar. Buna kaynak olarakta Kuran-ı Kerim'in Azhap Suresi 33. Ayeti gösterirler. Bu Ayet şöyle: Ey Ehlibeyt Allah sizden her türlü pisliği, suçu gidermek ve sizi tertemiz bir hale getirmek diler. Bu Ayetin anlamı, Ehlibeytin doğuştan arı olduğu bu anlamda da imamlığın Ehlibeytin soyundan gelen kişilerin hakkı olduğudur. Bilindiği gibi Ehlibeyt, Peygamberin ailesidir, soyudur. Peygamberin soyuda, yani Ehlibeyt Hz. Ali kanalıyla devam etmektedir. Dolayısıyla önderlik (halifelik) Hz. Ali ve çocuklarının hakkıydı.

Ama maalesef bırakın Ehlibeytin imamlığını, ortada müthiş bir Ehlibeyt düşmanlığı vardı. Bu düşmanlık aslında biçimde Ehlibeyteydi. Bu düşmanlığın asıl

hedefi İslamdı. Çünkü bu düşmanlığı geliştirenler Cahiliye döneminin azılı putperestleriydiler. Bu düşmanlığın sonuçları günümüze kadar da devam etmektedir. Bu düşmanlık öyle bir hal aldıki, başta Hz. Ali olmak üzere bütün soyu büyük zulümler gördü. Ve on ikinci İmam Mehdi'nin dışında diğerleri genellikle zehirlenerek şehit edildiler. Hiç biri vadesiyle hakka yürümemiştir.

On iki İmamların Alevilikte çok büyük bir anlamı vardır ve Aleviler ibadetlerinde her zaman on iki İmamlara bağlılıklarını dile getirip onları anarlar. Kısaca belirtmek gerekirse; on iki İmamlar;bir bütün olarak- Aleviliğin temel yapı taşlarındadır. Bunlara ek olarak Aleviler on ikinci İmam Mehdi'nin bir gün gelip kendilerini kurtaracağına inanırlar.

ONİKİ İMAMLARIN İSİMLERİ:

1. Hz.Ali

2. İmam Hasan

3. İmam Hüseyin

4. Zeynel Abidin

5. Muhammed Bakır

6. Cafer Sadık

7. Musai Kazım

8. Ali Rıza

9. Muhammed Taki

10. Ali Naki

11. Hasan Askeri

12. Muhammed Mehdi

HACI BEKTAŞ-I VELİ

Anadolu Alevilerinin piri olan Hacı Bektaş Veli, kesin olmamakla beraber 1210'da doğmuştur (1271'de hakka yürümüştür). Horasan'dan gelip anadoluya yerleşmiş, burada çilekeş anadolu insanının yolunu aydınlatmış, gönüllerini muhabbet ile doyurmuştur -bu misyon bugünde canlılığından hiç bir şey kaybetmeden, hatta daha da sağlamlaşarak devam ediyor-. Hacı Bektaş Veli'yi ölümsüz kılan, onun anadolu insanı şahsında insana verdiği değerdir.

Hacı Bektaş Veli'nin hayatı hakkında bir çok tez var. Bu tezlerin sahipleri genellikle büyük Hünkar'ı kendi ideolojik şekillenmelerine göre değerlendiriyorlar. Yalnız şu bir gerçek ki; ne kadar muğlaklaştırmaya çalışırlarsa çalışsınlar, Hacı Bektaş Veli gerçekliğini yok edemezler. Bu açıdan baktığımızda Hacı Bektaş Veli'nin kronik hayat hikayesinden çok önemli olan onun insanlığa kazandırdığı değerlerdir. Bu değerlerin başında da,her ne arar isen kendinde ara ve eline beline diline sahip ol ilkeleridir. Bunlar yüzlerce cilte sığacak olanı üç satırla belirtiyor. Aşağıda Hacı Bektaş Veli'nin zengin düşünce değerlerinden bir kaçını aktarıyoruz:

İlimden gidilmeyen yolun sonu karanlıktır.
Düşünce karanlığına ışık tutanlara ne mutlu.
Eline, beline, diline sahip ol.
Murada ermek sabır iledir.
Araştırma açık bir sınavdır.
Nebiler, Veliler insanlığa tanrının bir hediyesidir.
Düşmanınızın dahi insan olduğunu unutmayınız.
Hiç bir milleti ve insanı ayıplamayınız.
Nefsine ağır geleni kimseye tatbik etme.
İnsanın cemali sözünün güzelliğidir.
Marifet ehlinin ilk makamı edeptir.
Arifler hem arıdır, hem arıtıcı.
Her ne ararsan kendinde ara.
Bir olalım, iri olalım, diri olalım· ..


AŞAĞIDA HACI BEKTAŞ'I VELİDEN GÖRÜNTÜLER...
(Görmek istediğiniz resimin üzerine tıklayınız..!)

PİRSULTAN ABDAL

Alevi toplumunun bağrından çıkan en büyük halk ozanlarından biridir.Yaşamı boyunca haksızlıklara karşı mücadele etmiş, hatta asılacağını bile bile bu tutumundan vazgeçmemiştir. Şiirleri ve direnişçi tutumuyla nice kuşaklara örnek olmuştur. Pir Sultanin şiirleri ve deyişleri hala dilden dile ve ağızdan ağıza dolaşıyor. Bu büyük insanin hayatına bakmakta yarar var.
Pir Sultan Abdal'ın 1510/14 -1589/90 yıllar arasında yaşadığı tahmin ediliyor. Öz adi Haydar olmasına karşı şiirlerinde Pir Sultan mahlasini kullanır. Kendisi Sivas'ın Yıldızeli ilçesinin Çırçır bucağına bağlı Banaz köyünde dünyaya gelmiştir. Yirmi yasina bastiginda Seyit Ali Sultan Dede'nin dergahina baglanir ve ikrarini verir. Tam beş yıl gece-gündüz demeyip, o dostluk ve muhabbet kapisına eli erdiğince, gücü yettiğince katkıda bulunur. Odun taşır, su getirir, hasat kaldırır, konuklar ağırlar, aç doyurur, harama el sürmez ve dergaha bir tek haram lokma getirmez. Eline, diline, beline sahip olmak; onun da diğer canlar gibi hic aklından cıkarmadığı bir temel ilke olur. Haydar, dergaha ve dolasıyla halka hizmeti, Hakk a hizmet sayar. Makamları adım adım alır ve sonunda "Pir" makamina erişir. Pir Sultan Abdal Seyit Ali Sultan Dede'den dedelik hırkasıni ve Pirlik nişanını aldıktan sonra canlari tek tek dolaşır ve dertlerini dinler. O günlerde, Andadolu da kötülük kol geziyor, zalim esen rüzgar ölüm türküleri söylüyordu. Vahşi padişahlar, rüsvetçi kadılar, yobaz müftüler, zalim paşalar ve niceleri halkın alın terine bakmadan insanların hayatını ceheneme dönüstürüyorlardı. Özellikle Alevi toplumunu kafirlikle, imansızlıkla ve zındıklıkla suçluyorlardı. gerek Selçuklu, gerekse Osmanlı döneminde irili ufakli pek cok ayaklanma girisimi olmus, fakat hepsi basarısızlıkla sonuçlanmıştı.Pir Sultan Abdal, zalimlere, ezenlere karşı şiirlerini bir silah olarak kullandı, ömrünün sonuna dek türkülerini hem de yüksek sesle söylemekten kaçınmadı. Anadolu Alevilerinin zulme karsı başkaldırmalarına önderlik eden Pir Sultan, Hizır Paşa tarafından asılmıştır. Yine söylentilere göre Pir Sultan Abdal'ın Seyyid Ali, Pir Muhammed ve Er Gayib adli üc oğlu ile Sinem adli bir de kızı vardi.
Pir Sultan Abdal adı, bugün bile işbirlikçi, yobaz, gerici kesimlere korku vermektedir. Öyle ki, türkülerine ve hatta heykeline bile tahammül edemeyenlere, hem de sıkça rastlanmaktadir. Haksızlığa karşı mücadelenin bir simgesi haline gelen bu büyük ozanı Alevilerin sembolü olarak saygıyla anıyoruz.

SiVAS ŞEHiTLERi - 2. Temmuz 1993



HALKIM 2 Temmuz 1993...
Yandık avazlarda, kavrulduk halkım

Varıp Pir Sultan'ı, analım dedik
Aşkın dolusuna, kanalım dedik
Meydanda bir semah, dönelim dedik
Kahpe tuzaklarda, vurulduk halkım...

Salyalı ağızlar, kirli yürekler
Elde ateş, dilde Allahu-Ekber
Ínsan yakmak için, olmus seferber
Ísli dumanlara, savrulduk halkim

Yüzbin yobaz, bir Akarsu eder mi?
Öldürülen, bu kaçınci Nesimi,
Özlem, Nurcan, Serpil, Belkız Gülsüm´ü
Verdik, birer birer, kırıldik halkım

Metin, Asaf, Behçet, Asım Bezirci,
Menekşe, Sehergül, Gülender, Ínci,
Asuman, Yasemin, Erdal Ayranci,
Et kemik bir yerde, derildik halkim

Hasret Gültekin´im, Serkan Doğan´ım
Huriyem, Yeşim´im, özbe öz Özkan´ım
iki Metin ölüm, Sait, Handan´ım
Hep birlikte yan, yana serildik halkim

Yandi özyurdun da, Özyurt Ahmet´im
Kaynar ateşlerde Ugur Mehmet´im
Güpe gündüz ışıktı, Güdüz Murat´ım
Cem olduk güneşe, verildik halkım

Muhlis´ine muhip olan, Muhibe´m
Sulari'den arda kalan Edibe´m
Cümlesi insana derki, Kâbem
Kanlı kefenlere sarıldık halkım

Karinna Cuanna, Hollanda´li can
Yanın da Muammer Hakan ve Kenan
Bin beterdi Sivas, Ol Kerbela'dan
Hüseyin´ce ölüp dirildik halkim

Koray Kaya´m, onbirin de dal fidan
Ahmet Öztürk ile adasi alan
Din için yakildik 33 can
Kara topraklara, karıldık halkım

Madımak´ta yanan 33 can
Artik her birisi bir Pir Sultan
Hızır´in dölleri yazsin bin ferman
Gönnüller içinde yer aldık halkım

Kızılgül'üm, söz düşürse dilime
Mızzrabım isyankâr, vurur telime
Bir gün olup hesap sorsam zalime
Yobazlar elinden zar olduk halkim

Sivas'ın Yollarına

Siyah saçım dolam dolam
Boynun da kurbanın olam
Eğer başka yar seversen
Bu ellerde nasıl duram

Sivas'ın yollarına
Çıkayım dağlarına
Bırak ben beni vuram
Ölüm gitmez zoruma

Selvi boylum salın da gel
Bir bakışın ömre bedel
İkimizi ayırdılar
Körolası zalım kader

Sivas'ın yollarına
Çıkayım dağlarına
Bırak ben beni vuram
Ölüm gitmez zoruma


Mehmet Özcan